Dag 18
Door: yaelvdkommer
Blijf op de hoogte en volg Yael
20 Oktober 2016 | Swaziland, Ezulwini
Vanmorgen hoorde we dat onze docent van de NCP ziek was. Laura en ik zijn toch maar gegaan en Julia ging met ons mee om te helpen. Bij het begin heeft onze coördinator de kinderen toegesproken en ook Michael (de bouwcoördinator) was er in het begin bij. De start verliep dan ook beter dan we hadden durven hopen. Ze deden goed mee en luisterde zowaar. Na anderhalf uur waren ze het zat dus hebben we ze buiten laten spelen tot het ontbijt klaar was. Sommige kinderen weigerde te eten mar gelukkig hebben de kokkinnen de kinderen toegesproken.
Na het ontbijt begon het gedonder. De kinderen gingen kattenkwaad uithalen; door de ramen klimmen, water jatten en spullen afpakken dus Laura ging Michael weer halen. Hij is er bij komen (terwijl hij zich eigenlijk ook ziek voelde). Toen hebben de kids gelukkig nog wel lief gekleurd (niet zoals de opdracht eigenlijk van ze vroeg maar we waren allang blij dat de chaos voorbij was).
Om 12.00 uur vonden we het wel mooi geweest en hebben we ze gelaten voor wat het was en het lokaal opgeruimd, wachten tot het busje ons weer ophaalde.
Om 14.00 uur gingen we naar een andere homeworkclub. Dit was een normaal gebouw, gesponsord door KFC. Deze kids waren 10/11 jaar oud. Er waren 11 kinderen. Samen met 1 jongen heb ik dit keer echt wiskunde gedaan; symmetrie en hij moest de namen van polygonen weten (dit hebben Maija en ik maar even gegoogled want dt wist ik echt niet meer!). Tot slot hebben we plus en min sommen geoefend waarbij hij in het begin begon met het tekenen van tig stipjes maar eindigde met onder elkaar uitrekenen, hij pikte het zo snel op! Maija zat steeds naast me en zei dat ik echt goed was in het uitleggen van alles, voelt best goed dat ik dat zelfs in het Engels kan.
Na het maken van huiswerk, kregen de kinderen 2 boterhammen met 1 plakje kaas, een appel en 10 chipjes.
Op de terugweg moesten we langs een soort voetbal uitslag gebeuren van een competitie die georganiseerd was door All Out Africa. Wat een saaie bedoeling. Het duurde ellendig lang en we konden de mensen niet echt verstaan. Mij was gevraagd foto’s te maken van het gebeuren maar die camera was zó traag dat ik het halverwege heb opgegeven. Er waren toch nog 3 fotografeurs.
Bij terugkomst moest het koken nog beginnen dus we wisten dat het weer laat eten zou worden, we raken eraan gewend. Net als de hevige onweersbuien die ook vanavond weer overtrokken.. Voel me gewoon een soort thuis, behalve dat ik dan waarschijnlijk niet met twee broeken en buiten zit te kaarten.
Na het ontbijt begon het gedonder. De kinderen gingen kattenkwaad uithalen; door de ramen klimmen, water jatten en spullen afpakken dus Laura ging Michael weer halen. Hij is er bij komen (terwijl hij zich eigenlijk ook ziek voelde). Toen hebben de kids gelukkig nog wel lief gekleurd (niet zoals de opdracht eigenlijk van ze vroeg maar we waren allang blij dat de chaos voorbij was).
Om 12.00 uur vonden we het wel mooi geweest en hebben we ze gelaten voor wat het was en het lokaal opgeruimd, wachten tot het busje ons weer ophaalde.
Om 14.00 uur gingen we naar een andere homeworkclub. Dit was een normaal gebouw, gesponsord door KFC. Deze kids waren 10/11 jaar oud. Er waren 11 kinderen. Samen met 1 jongen heb ik dit keer echt wiskunde gedaan; symmetrie en hij moest de namen van polygonen weten (dit hebben Maija en ik maar even gegoogled want dt wist ik echt niet meer!). Tot slot hebben we plus en min sommen geoefend waarbij hij in het begin begon met het tekenen van tig stipjes maar eindigde met onder elkaar uitrekenen, hij pikte het zo snel op! Maija zat steeds naast me en zei dat ik echt goed was in het uitleggen van alles, voelt best goed dat ik dat zelfs in het Engels kan.
Na het maken van huiswerk, kregen de kinderen 2 boterhammen met 1 plakje kaas, een appel en 10 chipjes.
Op de terugweg moesten we langs een soort voetbal uitslag gebeuren van een competitie die georganiseerd was door All Out Africa. Wat een saaie bedoeling. Het duurde ellendig lang en we konden de mensen niet echt verstaan. Mij was gevraagd foto’s te maken van het gebeuren maar die camera was zó traag dat ik het halverwege heb opgegeven. Er waren toch nog 3 fotografeurs.
Bij terugkomst moest het koken nog beginnen dus we wisten dat het weer laat eten zou worden, we raken eraan gewend. Net als de hevige onweersbuien die ook vanavond weer overtrokken.. Voel me gewoon een soort thuis, behalve dat ik dan waarschijnlijk niet met twee broeken en buiten zit te kaarten.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
